பனித்துளி - The Dew Drop

கட்டளைகளை தின்றுத் தின்றுக் கட்டங்களை நிறைக்கிறது கணினி. உயிர்வாழ்வதை உறுதிப்படுத்தி கொள்ள, கருத்த இருள்திரையிலிருந்து கொஞ்சம் வெளியே வருகிறேன் . முயற்சிக்கிறேன் cltr+z. பின்னோக்கி செல்லவில்லை எதுவும். ஹ்ம்ம்ம்.. நிஜவுலகில் தான் இருக்கிறேன். i-google இல் சிக்கிய ஒரு சின்ன கதை. Peter Hughes என்பவரின் 'The Dew Drop ' (பனித்துளி). அருமையான தத்துவங்கள் பொதிந்த அழகிய ஆக்கம். "யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்" என்பதற்கமைய தமிழில் பெயர்க்கிறேன். முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறேன். இந்த கதை பல இடங்களில் மூலத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது. கதையின் போக்கும், நடையும் எனக்கே உரித்தான பாணிக்கு மாற்றுவதற்கென சில உள்ளீடுகளும் சில வெளிச்சேர்க்கைகளும் இடம்பெற்றிருக்கிறது.

பனித்துளி - The  Dew  Drop 

    சூரியச்செங் கதிர்கள் பட்டு ஒரு பனித்துளி தன் இருப்பை உறுதிசெய்து கொள்கிறது. ஒரு இலையில் குந்திக் கொண்டு சூரியக் காதலன் அனுப்பும் பறக்கும் கதிர் முத்தங்களை சேகரித்து மீண்டும் மீண்டும் திருப்பி அனுப்பியவண்ணம்.. தன்னை பற்றி, தன் உள்ளடக்கம் பற்றி பெருமைப்பட்டுக் கொள்கிறது. தன்னை சுற்றி இன்னும் சின்னச் சின்ன பனிக் குழந்தைகள்; சில தான் இருக்கும் அதே இலையிலும் இன்னும் சில வேறு இலைகளிலும். ஆனாலும் ஏனையவற்றை விடவும் தானே சிறப்பானதென்பதில் உறுதியாய் இருக்கிறது பனித்துளி.

ஹ்ம்ம்.. பனித்துளியாய் இருப்பது சிறந்ததே..

மெலிதாய் காற்று செடியை சீண்ட,. சீண்டலில் செடியும் குலுக்கம் காண்கிறது . என்ன அகோரம்.. காற்றின் வன்முறையில் இலையின் நுனிவரை இடம்பெயர்கிறது பனித்துளி. .

ஏன்? ஏன் இந்த கொடுமை? இருந்த இடம் சௌகரியமாய்த் தானே இருந்தது? இருந்த இடம் பாதுகாப்பாய் தானே இருந்தது? இருக்க, ஏன் இவையெல்லாம் மாற்றம் காண வேண்டும். ஏன்? ஏன்?

இலையின் நுனியில் பனித்துளி. பயங்கரமான தருணம் இது. கீழே விழுந்தால் சுக்குநூறாய் நொறுங்கப் போவது நிச்சயம். அதுவே முடிவு என்பதும் நிச்சயிக்கப்பட்ட உண்மை. இப்போது தான் அழகாய் தொடங்கியது வாழ்நாள், அதற்குள் முடிவுறப் போகிறதே! இது அர்த்தமற்ற அநியாயம். தன்னால் முடிந்தளவு இலையை பற்றிப் பிடித்துக் கொள்ள துணிவோடு முயற்சிக்கிறது பனித்துளி. ஆனாலும்.. பயனில்லை.

இறுதியில், நடப்பது நடக்கட்டும் என முடிவெடுத்ததோ என்னவோ, புவியீர்ப்பிடம் சரணடைந்தது பனித்துளி. கீழே.. இன்னும் கீழே செல்லச் செல்ல தன் விம்பம் தெரியக் காண்கிறது. தனதே தனதான ஒரு விம்பம் தன்னை நோக்கி வருவதை உணர்கிறது பனித்துளி. நெருங்க... நெருங்க...நிஜமும் விம்பமும் ஒன்றை ஒன்று சேர்கிறது.

ஹ்ம்ம்... முடிவில், சின்ன பனித்துளி குளத்தில் மூழ்கிப்போனதோடு அந்த அகோரம், பயம் இன்பமாய் பரிணாமம் பெறுகிறது. இனிமேலும் அந்த சின்ன பனித்துளி இல்லை. இல்லாமையின் எல்லையை நோக்கி அது பயனித்துவிட்டது. ஆனாலும் அது இறந்து போகவில்லை.

முழுமையான ஒரு குளத்தின் அங்கமாய் தன்னையும் சேர்த்துக் கொள்கிறது.

-ஜாவிட் ரயிஸ்

Jawid Raiz Blogger Latest post: தாண்டிவந்த தடங்களில் சிலதையேனும் அழித்து விட முடியுமெனின் - இன்று தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் வலிகளில் பாதியேனும் குறைந்திருக்கும் www.tamilpoetry.com   Like · Comment · Share என் மௌனம் பேச நினைக்கிறது page on Facebook     Like

 

Read more »

புழுதி வரிகளுக்குள் ஒரு முல்லை.... [கவிதை] [விமர்சனம்]

T. ராஜேந்தரின் அடுக்கு வரிகளைப் போல் எதுகையும் மோனையும் சேர்த்து முப்பது வரிகளில் 'கவிதை' என்ற பெயரில் கட்டுரை எழுதிவிட்டு தன்னையும் ஒரு கவிஞன் என்று பறைசாற்றிக்கொண்டு திரிபவர்களின் புழுதி வரிகளுக்குள் அடக்கமாக ஒரு முல்லையை கண்டபோது பூரித்துப்போனேன்.

பிரியத்துக்குரிய எழுத்தாளர் "சேவியர்" ற்கு சொந்தமான முல்லை அது.

வரவேற்பாளர்

ஆடைகளில் சுருக்கம் விழாமல்,

உதடுகளின் சாயம்

உருகி வழியாமல்,

அலங்காரப் பதுமையாய்

வரவேற்பறையில் நான்.

தொலைபேசிச் சத்தம்

கேட்டுக் கேட்டு என்

காது மடல்கள் ஊமையாகிவிட்டன

போலியாய் சிரிப்பதற்காகவே

எனக்கு

ஊதிய உயர்வு

அவ்வப்போது வருகிறது.

கண்களில் கொஞ்சம்

காமம் கலந்தே

பாதி கண்கள் என்னைப் பார்க்கின்றன.

மீதி கண்கள்

அவசர யுகத்தின் பிரதிநிதிகள்

கடிகாரம் மட்டுமே பார்த்து வாழ்பவர்கள்.

என் குரலுக்குள்

குயில் இருக்கிறதாம் !

எனக்கு இருப்பவை தோகைகளாம் !

வர்ணனை வார்த்தைகளிலும்

புன்னகை மட்டுமே பூக்க வேண்டுமென்னும்

கட்டாயக் கட்டுகளில் நான்.

எனது சின்ன வயது மகள்

மாலையில் மறக்காமல்

மல்லிகை வாங்கி வரச் சொன்னாள்.

பூக்களின் வாசனைகளுக்கிடையே

என்

சராசரி வாழ்க்கையின் எதார்த்தம்

நாசி யை எட்டும் போது

முந்திக் கொண்டு தட்டுகிறது

மீண்டும் அந்த தொலைபேசி.

விரைவாய் மதிய உணவு முடித்து

கிடைக்கும் இடைவேளையில்

சிறிதே இளைப்பாறி

மீண்டும் உதடுகளில் புன்னகை நட்டு

முன்னறை வாசலில் தஞ்சம்.

அமிலச் சாலையில் கழுவப்பட்டு

மொத்த மனசும்

சாயம் போனதாய்த் தோன்றும்,

ஒவ்வொரு

மாலைப் பொழுதுகளிலும்.

சிரித்து வாழவேண்டும் என்று

கவிஞன் சொன்னது என்னிடம் தானோ ?

சிந்தனைகள் விட்டு விட்டு

வட்டமிட

கவலையாய் இருக்கிறது இப்போது.

மூன்று மணிக்கு பேசுகிறேன்

காலையில் கண்வலியுடன்

கணவன் சொன்னான்.

கடிகாரம் இலக்கைத் தொட்டபின்னும்

பயணத்தைத் தொடர,

இதுவரை ஒலித்த தொலைபேசி

இப்போது மட்டும் ஊமையாய் !

0

பெயர்ப்பலகைகளில் பெண்களை சிரிக்க வைத்த காலம் மாறி வரவேற்பறையில் கவர்ச்சிப்பதுமைகளாய் காட்சிப்படுத்துவதை, தமிழ் சாயம் குறையாமல் தன் வரிகளில் தெளித்திருக்கிறார் கவிஞர். 

ஒவ்வொரு வரிகளையும் விமர்சிக்கும் தேவையிருக்காது...

ஒற்றை வரியில் சொல்வதானால் கவிஞர்  பெண்மொழியில் யதார்த்தத்தை கண் முன் தோன்ற வைத்திருக்கிறார்.

Read more »